Time travels so fast.


I have a hard time absorbing all the heterogeneous emotions and feelings right now.


Exactly two years ago, I embarked on a journey that has been a milestone for humankind. It's history in the making for me, being the first Geisha to set foot on the Sun. Chozzz! (masyadong eksaj).


After sleepless nights of contemplation, weighing the pros and cons, and grasp the message of excitement and independence, I finally decided to open up the thought that's been bothering me to my parents.



Geisha: Ma, i'll leave tonight for Manila.
Mom: What? Are you crazy?
Geisha: Partly, Yes!
Mom: Ano gagawin mo dun?
Geisha: Hahanapin ko ang tunay kong mga magulang! sabay iyak ala Judy Ann
Mom: Tumigil kang bakla ka! Sagutin mo ko!
Geisha: Work. I'm gonna find myself there baka sakaling mahanap ko. Heehhehe
Mom: Manlalalaki ka lang dun!
Geisha: If I'll do that, bakit dun pa? Marami namang titi dito! Limang piso isang tumpok! Cge nga!
Mom: No way! Hindi kita bibigyan ng pamasahe!
Geisha: Goodluck! May ticket na 'ko!
Mom: Talk to your dad.

Sa haba-haba man ng prosisyon sa pier din ako natuloy! Via Cebu ang ticket ko para makagala naman kahit papano. Walang malinamnam na tanawin sa barko! Lahat ng pasahero at crew mga dugyot! Pero keri lang dahil sa next trip na lang ako rarampa!


Gustuhin ko mang magliwaliw sa Cebu, pumigil sa akin ang aking kaartehang mabilad sa araw at mapuno ng alikabok ang aking ilong kaya as early as 8AM nasa loob na ako ng ship bound for Manila. Departure time is 8PM kaya mahaba-haba ang oras ko para mag charge for the nights rampa!


Maraming magagandang tanawin sa loob. At marami-rami ring mga lugar ng kalaswaan. Pinasukan ko ang lahat pati cabin ng mga marino. lols. Yung sinehan, disco, coffee shop, videoke bar, chapel at pool area para malibang.


Pero front ko lang yun as usual. Hindi pa rin maalis ang isip ko sa mga taong pilit kong iniwan sa paghahanap ng lalaki kapalaran. Sa parents kong hindi matanggap ang aking pag-alis dahil mawawalan sila ng unico hijo sa bahay. Sa mga staff at katrabaho ko sa university publication for leaving them hanging with what's not and what to. At higit sa lahat sa mga kapatid kong bilat dahil mawawalan sila ng protective na kuya slash ate at wala na ring mag-aayus sa kanilang buhok at mukha.


Sa bawat birit ko ng "i will survive" sa videoke bar ng barko, pinagdadasal ko rin na sana ay malampasan ko rin ang anumang hamon at pagsubok na naghihintay sa akin sa pupuntahan ko. Malayo pa rin ang tingin ko na kahit screen ng jukebox ang nasa harap ko ay tila wala dun ang isip. Patuloy lang ako sa pagkanta. Sa paglilibang sa sarili at ang mga nakakabinging palakpakan slash insulto ng mga hunghang na wala sa tono ang tanging nagpapabalik sa akin sa tamang katinuan.


Dalawang taon na ang lumipas.


Ang dami kong na miss sa family ko. Ang kulitan naming magkakapatid at ang amoy ng hanging probinsya na malayo sa polusyon at ingay ng mga rumaragasang bus! Meron man akong pinagsisihan sa aking paglisan (?) yun ay dahil wala ako sa aniversario de muerte ng kapatid ko. Wala ako nung naglandi ang kapatid ko. I should've slapped her and subsob her sa canal with his boypren when i learned that she's pregnant but i was not there to do that. Magkakalitid man ako sa pagmumura ko sa kanya sa fon wa epek pa ri yun. Wala ako nung nagkaroon ako ng pamangkin. At wala ako nung kelangan nila ang gabay ng isang kapatid, kaibigan, kamag-anak, kapamilya, kapuso, kalabaw, kamias, kamatis, kamagong, kabaong, katol....


Pero kinaya ko ang lahat. Psychologically tortured man ako sa twing tatawag sila't may problemang naka insert sa bawat "kumusta" at "ingat ka", kinaya ko pa rin ang lahat kaya't tumagal ako ng ganito. Naranasan kong mamuhay kasama ang mga taong hindi ko kilala at mga taong itinuring akong kaibigan at kapamilya. Naranasan kong magutom, mabusog, mapuyat at mapagod pero hindi ako sumusuko sa laban na pinili ko (nganong mi enter).


For two years natuto akong umibig, umasa at mabigo. Tumayo sa sarili kong mga paa at kamay. I've learned to be independent in its truest sense and reap the fruits of it. And these are the experiences that I can make my momma proud. The experiences which I'm sure wala pa sa kalingkingan sa pwede ko pang maranasan while I stayed here.


And for two years, I can say that I've survived the toughest battle of existence every living thing had been trying to achieve. The survival of the fittest in this jungle called Manila.


At sa aking pag-uwi (hopefully soon) ako'y nagbabalik tanaw sa huli naming pag-uusap ni mama.




Mom: Manlalalaki ka lang dun!
Geisha: Hindi lang po ako nanlalalaki, nambababae din po!


Yuckkkkk.. ewwwwwwwww!

17 comments:

  1. char man ka kaayu pare ui!ahaha...if i know nahan jud ka diha sa manila...wahhaha..

    pareho lang tayu...malayu sa pamilya....alam mo ang reason bakit masaya ang malayu?

    dahil makakadala ka ng kahit sino sa condo!one nyt stand man o indi.wahahhaa

    pare...pare...pare..!!awwahahhaa...

    inum ta na geisha! make your mama proud...MYMP!

    bow!

    ReplyDelete
  2. peste yawa!
    atay ha!

    peste kaayu kag comment ha. supaon tika ron! hahahaha :lol:
    lami kaayu dre bai! daghan oten.hehehe libre pjud! waaaa..:D

    that's part of the reason why. though i've brought some pests at home, iba pa rin pag meron kang privacy to do your wildest imagination...joke!

    peste ikaw man gud. pasimuno ka talaga!

    inum lang pala! kala ko SEB.. wag na! :lol:

    cge cge tagay tayo pag napadpad ako sa Cebu! humanda ka hindi kita uurungan!

    i swear!

    ReplyDelete
  3. di ko alam kung maiiyak ako o matatatouch o matatawa. (actually natawa na nga ako)

    anyway mare. happy anniversary sa iyong independence tamangtama, june 6 (teka diba june 12 independence day?)

    anyway. feeling ko nman ganito din ang mararamdaman ko pag umalis nako sa very convenient life ko sa bahay namin. aalis nko (cguro three years from now, pesteng embassy yan. ang tagal magprocess< reklamo ako ng reklamo samantalang hindi pa nga ako nagpapasa ng application, bwahah)

    sana pag punta ko sa stockholm, masurpass ko lhat ng magiging hurdless dun. siguro nman hindi ako pababayaan ng mapapangasawa kong si andre. (sana lang yayain nia ako mgapakasal noh? pero bago ko isipin yun, sana gustuhin nia muna akong maging girlfriend, bwahahha)

    bigla tuloy akong natakot. waaaaahhh

    ReplyDelete
  4. thank you mare.. sobrang na touch ako sa tawa mo :D
    tama independence day ko pala ngayun! :lol:

    goodluck to your quest too.. i know kulang pa ang mga experiences natin para mahubog tayo bilang isang tunay na pilipina! hehehe

    pero am sure kayang-kaya mo anumang hurdles for you!

    dont be afraid. with the composition of your attitude and perseverance, i know you will succeed!

    ReplyDelete
  5. bwahahahhaha hindi rin! :lol:

    ReplyDelete
  6. salamat. nakatulong.

    ----salamat. Na- katulong....

    katulong daw ka pare o!ahaha...paglalaki na gud geisha!wahaha...

    graveyard ka?

    ReplyDelete
  7. atay jud ka oi!

    ugma nko maglaki kay gabie na karun.. hahah :lol:

    yup super GY for two years na rin!

    ReplyDelete
  8. yup..ika 2nd month na na garveyard...peste...wala na ko ani sexlfe.

    ReplyDelete
  9. bwahahhahahahaha :lol: nawong nimu!
    i dont beliv you!

    alam ko naman tinitira mo kahit sinong may butas! hahahah

    ReplyDelete
  10. bastosa nimo pareng geisha wui!!unsaon nalang ani!!daghan baya ka readers na bata!!

    di na ko nimo..bastos ayu ka..

    ahahaha..report tika sa admin!

    ReplyDelete
  11. aba, mare, nagsasawa kana ba sa pagiging mare??

    lesbiana!

    eeewww.

    wag na wag kang sasama sakin pag nagpumapasok sa isip mo mambabae! sisipain tlaga kita sa rumaragasang MRT sa ayala ave. bwahahaha

    ReplyDelete
  12. bwahahhaha walang katotohanan yan mare.. besides ayoko ng ganyang death! :lol: gusto yung matino naman! hahahaa

    ewan ko ba! hindi ko yata kayang sabihin yan sa mama ko bka tamaan ako ng kidlat!

    ReplyDelete
  13. [...] My indepence day was not celebrated with a 21 gun salute, flag at half mast and a party at Manila Hotel with foreign diplomats attending. Instead, it was unexpectedly* celebrated with an after-shift beer session, sunshine on top of the guestlist and was attended by the certified PinayPsycho, the ever supportive Mareng CLio (click here to read similar post) at isang taong pangalanan nating The Legend**. Kung bakit Legend ay inyong malalaman sa takdang panahon (chozzz). Or kung hindi ka makapaghintay, buksan ang bibliya at tingnan sa Genesis 45:12. [...]

    ReplyDelete
  14. haha! loko! nalingaw ko ani. :-)
    kanus-a diay ka mouli?
    (sorry karon pa kabalik ug blog, pero lurker from time to time)

    ReplyDelete
  15. hi doc :D

    mustang MU? balita ko nag exodus na daw mga instructors...heheh :lol:

    bka next month pko muoli :D

    ReplyDelete
  16. [...] Pero super ang isang taong experience ko sa wordpress. Ang daming blogger with substance dito. Kahit may mga gabing tigang ako, kinagat pa rin nila. Nakisaya rin sila sa mga kapalpakan ,  bloopers or kagagahan na aking ginawa. May mga times din na super emote ako. Yung tipong naalala ko yung unang iyak ng pamilya, nung akoy nawalan ng isang matalik na kaibigan at nung nag fe-feeling homesick ako. [...]

    ReplyDelete

May problema ka sa post ko? Wag kang maraming hanash! Mag comment ka!